درِ هفتم در اهوال موت و قيامت در اخبار معتبرهء واجب التّصديق ثابت شده كه مؤمن در وقت احتضار ، پيغمبر و اميرالمؤمنين و ائمّهء معصومين عليهم السلام را ببيند و از ايشان بشارتها به نَعيمهاى بهشت بشنود و خوشحال شود و به طيبِ نفس جان بدهد . « 1 » شب رحلت هم از بستر روم بر قصر حور العين * اگر در وقت جان دادن تو باشى شمع بالينم « 2 » و چون داخل قبر شود دو فرشتهء خوش صورت نزد او آيند و او را از پروردگار و دين و پيغمبرش سؤال نمايند و جواب با صواب شنوند « 3 » پس او را بشارت دهند به نعيم بهشت و قبر را بر وى فراخ گردانند و درى از بهشت بر او بگشايند پس به آسايش بخوابد تا روز قيامت مگر آن كه بدخو بوده باشد يا سخن چين يا از رَشَحات بول اجتناب نكرده باشد يا آلودهء بعضى معاصى و اخلاق مذمومه بوده باشد كه او را به فشارِش « 4 » قبر و عذاب آن مبتلا مىسازند آن مقدار كه از آن آلودگيها پاك شود .

--> ( 1 ) - به مجلّد 79 بحارالأنوار ( طبع بيروت ) يا 82 ( طبع ايران ) ص 174 مراجعه شود . ( 2 ) - از ديوان حافظ . و در دو نسخهء موجود : « اگر در صبح جان دادن » . ( 3 ) - ( 4 ) 3 - در غالب نسخه‌هاى موجود مانند متن بود و تنها در يك نسخه اين گونه بود : « و جواب ياصواب شنوند » و آن اظهر است . 4 - فِشارش : فشار دادن .